Gletsjer op Groenland vanuit het vliegtuig
Tripverslag · Bonaire

TBM850 naar Bonaire

Door Gerrit-Jan Koenderink

Heenreis over de Atlantische Oceaan

31 mei 2024 — Münster-Osnabrück → Wick → Reykjavik

Vertrek vanaf Münster-Osnabrück, uitgezwaaid door twee leden van de vliegclub uit Nordhorn. Ze waren speciaal voor ons naar Münster-Osnabrück gereden.

Vertrek en eerste been naar Wick zonder noemenswaardige hindernissen. Opmerkelijk wel dat de Engelse verkeersleiding ons tijdens de vlucht niet over de Noordzee, maar over het grootste deel van Engeland en Schotland naar Wick liet vliegen. Een van de vele keren tijdens deze reis dat ATC ons van het ingediende vliegplan liet afwijken.

In Wick de survivalpakken opgehaald, getest en tot aan heuphoogte aangetrokken. Hoewel we uiteraard nog jonge goden zijn, wordt, indien nodig, enige lenigheid vereist om deze tijdens de vlucht aan te trekken!

Survivalpak in Wick
Het survivalpak in Wick

Op weg naar BIRK werd het weer steeds slechter en in de daling pikten we toch redelijk wat ijs op! Op final baan 19 veranderde ijs in regen en met matig zicht bleek tijdens de "flare" de "steady" wind toch behoorlijk "gusty" te zijn.

Na de landing werden we door de plaatselijke FBO van het vliegtuig direct naar ons hotel gereden, gelegen net naast – of beter gezegd grenzend aan – het vliegveld. Het hotel waar ik in het verleden ook weleens had overnacht bleek een nieuwe eigenaar te hebben en dus was de naam veranderd van Hotel Loftleiðir (IJslands voor "in de lucht") in Hotel Natura. Bij binnenkomst eerst de bar ingelopen om onze uitgedroogde huigjes van het nodige gerstenat te voorzien.

1 juni 2024 — Reykjavik → Narsarsuaq → Goose Bay

De volgende ochtend tijdens het ontbijt bleek onze gewenste "forecast" van wind calm en SKC toch niet geheel uit te komen. Het noorden van Groenland was eigenlijk niet langer een optie. Vrij snel werd besloten om in plaats van BGJN Ilulissat naar BGBW Narsarsuaq en CYYR Goose Bay te vliegen. Het weer was "do-able", maar hield niet over.

Na 24 uur onderweg te zijn werd al serieus overwogen om ons vertrek uit te stellen en twee dagen later te vertrekken naar Narsarsuaq. Het was zaterdag en op zondag zijn alle velden op Groenland gesloten. Dit zou betekenen dat we pas op maandag verder konden vliegen. Een TAF-update met een weersverbetering bracht uitkomst en besloten werd om toch te gaan.

Tijdens de vlucht hadden we fiks wat tegenwind. In plaats van een grondsnelheid van 300+ knopen hadden we op een gegeven moment een GS van slechts 147 knopen! Op weg naar Bonaire gelijk onze langste vlucht: bijna 4 uur (GC 670 NM).

De RNAV approach op baan 24 werd afgevlogen met een ceiling van 200 ft boven MDA, terwijl vliegend in IMC "high terrain" zich links en rechts van de approach bevond.

Het vertrek was eveneens enerverend. Baan 24 had een behoorlijke "downslope" om vervolgens na circa 1,5 NM over het water uit te moeten klimmen, met enige "Cumulus Granitus" die zich recht op ons pad bevond tot boven de 4.600 ft. Op zich hoeft dit niet dramatisch te zijn, zij het dat de toppen zich in IMC bevonden en we met MTOW weggingen. Dat de PAPI's aan beide zijden op 3,5° zijn afgesteld in plaats van de standaard 3° gaf al aan dat terrein wel eens een factor van betekenis zou kunnen zijn. Besloten werd om geen risico's te nemen en door het dal, boven het water, uit te klimmen om vervolgens boven de 5.000 ft de route weer op te pikken naar ons eerste waypoint, alwaar we met Gander contact moesten opnemen. We konden dit "ongestraft" doen daar het luchtruim tot FL195 ongecontroleerd is.

Er stond nog steeds een stevige headwind op weg naar Goose Bay, maar naarmate de vlucht vorderde draaide de wind langzaam in ons voordeel. Bij aankomst in Goose Bay werden we beloond met CAVOK.

Na de landing werd ons gevraagd: welke FBO? Wisten wij veel! AF Aviation had een en ander voor ons geregeld en op de andere velden had men ons een parkeerplaats aangewezen. Hier dus niet! Afhankelijk van de FBO wordt bepaald waar je parkeert. Snel met AF Aviation in het VK gebeld en in ons geval was Irving Aviation de FBO. Irving is een FBO (fixed base operator) die veel zaken voor je regelt, zoals brandstof, de-icing, vervoer, hotel, eventueel engineers of wat de vlieger dan ook nodig heeft. Uiteraard moet je wel voor deze service betalen. Aan de Amerikaanse kant van de vijver is een en ander meer een begrip dan in Europa.

Door de Verenigde Staten

2 juni 2024 — Goose Bay → Newburgh (KSWF) → Hilton Head

Na onze overnachting in Goose Bay vertrokken we naar Newburgh Stewart International (KSWF) in de staat New York, een afstand van 900 NM en net iets minder dan 4 uur vliegen, omdat de windrichting ons dit keer beter gezind was. Met uitzondering van het schitterende zicht op de "Gulf of St. Lawrence" en de "St. Lawrence River" valt vooral het uitgestrekte en vaak eentonige landschap op, vliegend in het Canadese luchtruim.

Bij aankomst op Stewart International moesten we parkeren voor het gebouw van de "US Customs and Border Protection". Nadat een medewerker met een geigerteller rond ons vliegtuig was gelopen, mochten we uitstappen. Binnen werden onze paspoorten en visa gecontroleerd en al snel – uiteraard na betaling bij de FBO van de fuel-, parking- en handling fees – gingen we op weg naar Hilton Head Island (SC), waar we de nacht doorbrachten voordat we door zouden vliegen naar Winter Haven (FL). Overigens hoef je bij veel FBO's de handling fees vaak niet te betalen als je maar bij hen tankt.

Dicht bij ons hotel op Hilton Head was een "mall" met uiteraard de diverse restaurants. De Michelingids hebben we gedurende onze reis maar niet geraadpleegd, daar het zoeken naar dergelijke restaurants in de VS vergelijkbaar is met het zoeken van de bekende speld in… We werden bij het bestellen van een gerecht met schaal- en schelpdieren toch aangenaam verrast. De schaal- en schelpdieren werden in hun geheel bereid (gestoomd) in een plastic zak, waarna pas aan tafel de zak werd geopend. Het smaakte verrukkelijk!

Op weg naar de "mall" die avond, als ook op de weg terug, moesten we wandelend ons leven "riskeren", omdat Amerikanen niet wandelen. Ook al is het maar 100 meter, dan nog stappen ze in hun auto, met als gevolg dat je – behoudens in de grote steden – geen trottoirs tegenkomt.

3 juni 2024 — Hilton Head → Winter Haven (FL)

Vandaag de op één na kortste vlucht van onze driewekse reis (ca. 1,5 uur), naar Winter Haven, Florida. We besloten naar Winter Haven te vliegen omdat Joop en ondergetekende daar voetstappen hebben staan. Joop komt er jaarlijks om bij Brown's Seaplane Base zijn rating geldig te houden en ondergetekende heeft destijds als vlieginstructeur lesgegeven bij het inmiddels ter ziele gegane Britannia Flight Centre.

Na aankomst hotel en huurauto geregeld en vervolgens direct door naar Jack Brown's, alwaar Machiel graag een uurtje op een seaplane wilde vliegen. Na een uur vliegen stapte Machiel uit met een geweldige lach op z'n gezicht. "Hooked for life"!

De vier leden op de steiger bij het watervliegtuig
Brown’s Seaplane Base, Winter Haven

's Avonds naar "The Outback", één van de vele restaurantketens in de VS met een Australisch thema. Ik zeg thema, omdat het allesbehalve een Australische restaurantketen is. De "Blooming Onion" en de steaks waren zoals ik me dat herinnerde. In ruim 20 jaar niets veranderd!

4 juni 2024 — Kennedy Space Center

De volgende dag met z'n allen naar Kennedy Space Center. Gelukkig waren we er "off season" en vielen de wachttijden enigszins mee. Joop werd en passant nog bedankt door een wildvreemde Amerikaan: "Thanks for your service, Sir". De cap die Joop op z'n hoofd had werd aangezien voor een US Air Force cap…

NASA-logo bij het Kennedy Space Center
Kennedy Space Center
Apollo-capsule in het museum
Apollo-capsule

Caribisch gebied

5 juni 2024 — Turks & Caicos

Vertrek naar Turks & Caicos. Geen van ons kende het eiland, maar omdat het halverwege St. Maarten lag, leek het ons een prima bestemming. Tijdens onze vlucht zagen we steeds meer opbouw van CB's, een goede reden dus om met de weerradar te gaan spelen.

Druk bezig met de weerradar hoorden we dat een kist van Turks & Caicos uitweek en terugvloog naar Nassau. Wat bleek: de bliksem had huisgehouden in de verkeerstoren, de radio functioneerde niet meer en men had daarom besloten het vliegveld te sluiten. We hadden nog even tijd en bespraken onze mogelijkheden. Onze "alternate" Grand Turk leek de beste optie. Bij ATC het weer opgevraagd; het weer op Grand Turk was prima. Circa 15 minuten voor TOD bleek het veld weer open, dus kon het plan om uit te wijken naar Grand Turk de prullenbak in. Van kruishoogte tot ca. 4.000 ft was de nadering in IMC, daarna volgde een schitterende approach op Turks & Caicos.

Aangezien we maar één nacht op Turks zouden blijven, hadden we een hotel geboekt dicht bij het veld. General Aviation was echter zuidelijk van de baan en het hotel lag noordelijk van de baan, dus moest een taxi besteld worden. Dit duurde enige tijd, daar het weer ook op de wegen van Turks had huisgehouden en grote delen van onze route geheel blank stonden. Het verkeer reed als gevolg hiervan stapvoets. De taxichauffeur die ons had weggebracht haalde ons ook de volgende morgen weer op. Na afloop bleek waarom… De FBO betaalde deze gast voor 2 keer 5 minuten rijden $200,-!!! Besloten werd om nooit meer naar Turks & Caicos te vliegen ;-)

6 en 7 juni 2024 — Guadeloupe

Vertrek naar Guadeloupe, de kortste vlucht van deze reis: 49 minuten. Na de landing parkeerden we op het nagenoeg lege platform. Slechts één Airbus A320 van Air France stond 75 meter verderop geparkeerd. Het leek er niet op dat dit vliegtuig snel zou vertrekken, want behalve onze bemanning was het veld geheel verlaten. Tijdens ons verblijf kreeg ik de indruk dat Guadeloupe, in tegenstelling tot St. Maarten, niet een echte toeristentrekker is.

Met de huurauto zijn we naar het noordwesten van Guadeloupe gereden, reistijd 1 uur. Het eiland bleek aanmerkelijk groter dan we hadden verwacht; zelfs snelwegen kwamen we tegen in Pointe-à-Pitre. Het hotel lag op een heuvel met uitzicht op een baai en had een open karakter: receptie, bar en restaurant bevonden zich in een overdekte, maar naar alle kanten open ruimte. Achter het restaurant bevond zich de "infinity pool" met een werkelijk schitterend uitzicht op zee. Beide avonden hebben we in het restaurant gegeten, omdat in de omgeving alles dicht was.

Ons hotel bevond zich in Deshaies. Van daaruit zijn we tegen de wijzers van de klok in rond het (schier)eiland Basse-Terre gereden. Bij de stad Basse-Terre hebben we de kustweg verlaten en gekeken hoe ver we het land in konden rijden richting de krater van de vulkaan. De weg werd smaller en smaller en de vegetatie langs de weg steeds dikker. Uiteindelijk kwamen we niet verder, omdat de openbare weg ophield te bestaan. Verder rijden was verboden :-( We hebben de kustweg weer opgepakt en op een parkeerplaats een gegrild kippetje gescoord.

8 juni 2024 — St. Maarten

Op naar St. Maarten. Ik denk dat we allemaal uitkeken naar de approach op St. Maarten, de nadering die vele malen terug te vinden is op YouTube. De nadering is inderdaad geweldig mooi. Twee zaken die mij opvielen:

  1. Het landingsgestel van een Boeing 747 gaat iets lager over het hek dan dat van een TBM850 :-)
  2. Tijdens onze approach geen aantrekkelijke dames "flashing their boobs" gezien als blijk van waardering. Het zal wel gelegen hebben aan het feit dat we geen Air France, maar slechts piloten van Air Frans waren!

In de baai van Philipsburg aan het strand een hotel gevonden en snel onze spullen gedropt. Om de eerste doelstelling van deze reis te volbrengen hebben we op St. Maarten ons eerste van vele Amstel Brights genuttigd. "Mission accomplished"!

Twee leden met een flesje Amstel Bright
Amstel Bright op St. Maarten

9 juni 2024 — Rondrit St. Maarten

De volgende dag met de huurauto het eiland rondgereden, waarbij we beide delen (het Nederlandse en het Franse) hebben bezocht. In het Franse deel geluncht bij restaurant "Ocean 82". Achteraf gezien kunnen we zeggen daar de beste lunch/maaltijd gedurende deze reis te hebben genuttigd. Aan het einde van de middag de rondrit afgesloten bij Maho Beach. We wilden tenslotte zelf ook een keer aan het hek staan, om vervolgens een Twin Otter te zien landen en een 737 van JetBlue te zien vertrekken.

Bonaire

10 juni 2024 — Aankomst op Bonaire

Vertrek naar Bonaire. We moesten in eerste instantie een uur naar het westen vliegen, omdat vliegen door het Venezolaanse luchtruim alleen met speciale vergunning mogelijk was. Gezien de economische en politieke situatie in Venezuela zagen we daar maar vanaf. $$$. Na 2,5 uur vliegen landden we op onze bestemming Bonaire.

De dochter van Joop, Debbie, had de lokale pers ingefluisterd dat een eenmotorig vliegtuigje met haar vader aan boord helemaal uit Nederland naar Bonaire vloog. Naar verluidt was dit nog nooit eerder gebeurd. Parking stand no. 1 werd voor ons gereserveerd; deze plek is normaal alleen weggelegd voor de koninklijke familie, regeringsleiders en andere hotemetoten. De schrijvende pers, tv en de directeur van de luchthaven wachtten ons op om ons te verwelkomen. Na een woord van welkom door de directeur, het beantwoorden van door de pers gestelde vragen en het nemen van foto's konden we eindelijk ons eerste "Amstel Bright" op Bonaire drinken in de bar van de luchthaven.

De bemanning met medewerkers van de luchthaven bij de PH-FSB
Aankomst op Bonaire

's Avonds bij Joop thuis heerlijk gegeten. Jacinta had 's ochtends voor ons kip en barracuda ingekocht. Machiel wist op de BBQ de kip en barracuda heerlijk te bereiden.

11 juni 2024 — Het eiland

Joop liet ons, maar vooral ondergetekende, het eiland zien: het verlaten gebouw van de Wereldomroep, flamingo's, zoutpannen, slavenhuisjes etc. etc. In de tweede helft van de middag een heerlijke tonijnsandwich genuttigd bij Hang Out Beach Bar en 's avonds heerlijk gegeten bij "It Rains Fishes".

Twee flamingo’s in ondiep water
Flamingo’s op Bonaire
Bierviltje van It Rains Fishes, Bonaire
It Rains Fishes

Jamaica en terug naar de VS

12 t/m 14 juni 2024 — Montego Bay, Jamaica

Vertrek naar Montego Bay, Jamaica. We besloten Panama over te slaan vanwege het slechte weer. In een eerder stadium hadden we al besloten niet naar Paramaribo te vliegen, vanwege verplichte gelekoortsvaccinaties die niet iedereen had en de praktische bezwaren om het Venezolaanse luchtruim te omvliegen.

We zouden slechts één nacht op Jamaica doorbrengen om daarna door te vliegen naar Florida. Na aankomst in ons hotel bleek het weer in Florida alles behalve florissant. Op woensdag was in Zuid-Florida al 50 mm regen gevallen en op donderdag en vrijdag zou het niet veel beter worden. We hadden weliswaar voldoende bereik om in het noorden van Florida of Georgia te landen, maar komend vanuit het Caraïbisch gebied moesten we allereerst naar een "US port of entry" in het zuiden van Florida (Key West, Fort Myers, Naples, Fort Lauderdale of West Palm Beach). Besloten werd om tot zaterdag op Jamaica te wachten.

Het hotel was een "all inclusive" hotel, alwaar de muziek van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan stond. Het volume kon je niet bepaald als achtergrondmuziek betitelen. Ook buiten het hotel was het luidruchtig: muziek uit auto's, veel claxonneren, geluid van luidruchtige motoren – ook niet bepaald stil, en dat niet alleen overdag!

Op vrijdag hebben we een chauffeur voor een rit rond Montego Bay ingehuurd. De natuur is mooi, maar het leek hier en daar wel op een open riool. De mensen zelf gedroegen zich ook niet bepaald milieubewust; de rotzooi werd letterlijk op straat achtergelaten. Er bestaat geen georganiseerde woningbouw zoals in Nederland. Je bouwt daar waar het je uitkomt en niemand die je stopt. Zo zie je krotten en "villa's" naast elkaar. Een schoonheidscommissie zoals we die in Nederland kennen bestaat niet. Nu heb ik zelf nogal wat kritiek op die commissie, omdat ik denk dat ze volledig zijn doorgeslagen. In Jamaica zou een dergelijke commissie echter goed werk kunnen verrichten :-)

15 juni 2024 — West Palm Beach → Washington-Wilkes County (GA) → Kenosha (WI)

Vertrek naar West Palm Beach: over Cuba naar West Palm Beach in 02:45. Aldaar geland en geparkeerd bij de FBO vroegen we of de Customs en Border Force nog niet in aantocht waren. "Oh no sir, you need to taxi to the Customs and Immigration building on the other side of the airport." Duh. De motor weer gestart en naar het Customs and Immigration building getaxied. Gelukkig deze keer geen geigerteller en/of bureaucratie; alles ging verrassend snel. Bagage weer ingepakt en terug naar de FBO, getankt en zo snel als maar mogelijk door naar Washington-Wilkes County in Georgia.

De info die ik had via AIRNAV.COM was dat de jetfuel hier "gegarandeerd" $3,00 per gallon was, en we hadden in KPBI net de duurste jetfuel van de hele reis getankt ($8,87 per gallon). Achteraf bleek de jetfuel toch iets duurder dan verwacht ($4,85 per gallon), maar dat mocht de pret niet drukken. De tijd die we verloren hadden tijdens de stop op KPBI werd nagenoeg volledig ingehaald door de stop op dit ongecontroleerde veld. Snel telefonisch met "Augusta Approach" gesproken, de squawk en clearance ontvangen en de thrust lever ging weer naar voren.

Tijdens deze vlucht bleek dat we de CB's echt in Florida hadden achtergelaten. We vlogen langs Worldport Louisville, de grote hub van die andere vrachtboer U.P.S., en over Indianapolis (KIND), waar we een paar foto's konden schieten van de Indianapolis Motor Speedway, bekend van de "Indy 500". We vlogen door naar Kenosha, Wisconsin, waar we Rodney, een vriend van Machiel, zouden ontmoeten. We hadden op deze dag ruim 1.600 NM afgelegd.

Rodney pikte ons op en we reden rechtstreeks naar een lokale bar waar ze uitstekende steaks bleken te serveren. Na het eten direct naar het hotel; het was een lange dag geweest.

16 juni 2024 — Kenosha en Chicago

Ontbeten in het hotel en daarna reden we naar Rodney, die ons ruim de gelegenheid gaf om een aantal van zijn vele wapens uit te proberen. We begonnen met een geweer met standaard NAVO-munitie .223, vanaf de eerste verdieping vanuit z'n werkruimte met een doelwit op 100 yards. Vervolgens naar buiten: schieten met een .357, een .44 Magnum en een Sig Sauer. Ten slotte wilde Machiel nog even schieten met de BMG50, een eigen gebouwd geweer met de loop van een Browning Machine Gun. Het geweer heeft een gewicht van bijna 17 kg! Ruim een meter staand achter de BMG voel je de luchtdruk nog bij het vuren. Ook dien je hierbij op te passen dat het vizier je niet raakt bij het afschieten door de terugslag, zoals Rodney liet zien. Vooraf waarschuwde hij nog dat je niet te dicht met je gezicht… na het schieten raakte het vizier z'n neus. Hij demonstreerde perfect wat je dus niet moest doen! ;-)

's Middags met Jody's auto naar Chicago gereden. We hebben ons beperkt tot het rijden door de binnenstad, daar we redelijk veel tijd besteed hadden aan het schieten.

Chicago River met wolkenkrabbers
Chicago
Harrison Hotel in Chicago
Chicago

's Avonds nog even Rodney en z'n vrouw Jody bezocht, bedankt voor hun gastvrijheid en daarna naar Texas Steak House. We hadden echter geen rekening gehouden met Vaderdag, met als gevolg dat het erg druk was. Uiteindelijk bij "Olive Garden" een plekje gevonden.

Terugreis

17 juni 2024 — Kenosha → Burlington (KBTV) → Goose Bay

Vertrek met als eindbestemming Goose Bay. Het eerste been ging naar Burlington International in Vermont (KBTV). We wilden niet naar Goose Bay vliegen met nagenoeg lege tanks, dus ongeveer halverwege gestopt en getankt in Burlington. Na een korte tank- en sanitaire stop door naar Goose Bay.

Een lid in de open deur van de TBM850, met een rode loper van Heritage Aviation
Heritage Aviation, Burlington (KBTV)

Aangekomen op Goose Bay vroegen we de medewerker van Irving FBO of de medewerkers van Customs al onderweg waren. "Je kunt ze ook bellen", zei hij. Binnen bij de FBO vroeg de dienstdoende shiftleader of wij ze vooraf hadden verwittigd van onze aankomst. OEPS, vergeten! Dus snel CANPASS bellen om vooral boze blikken of erger te voorkomen. Al snel bleek dat de dienstdoende Customs and Immigration Officer de PIC wilde spreken, en dat was Machiel. Gedurende het gesprek, dat zeker 20 minuten duurde, zijn we snel teruggelopen naar het vliegtuig met onze koffers. We hadden namelijk nooit het vliegtuig mogen verlaten. In het verleden hadden ze een crew al eens een boete opgelegd: beginnend bij $1.000,- (Canadese dollars) kan dat bedrag, afhankelijk van de situatie, ook hoger uitvallen. Uiteindelijk liep een en ander met een sisser af en konden we naar ons hotel.

18 juni 2024 — Goose Bay → Narsarsuaq → Reykjavik

Op weg naar Narsarsuaq. We hadden aanvankelijk een stevige wind in de rug, welke gestaag afnam en naar het zuiden draaide. Deze keer geen slecht weer op de bestemming, maar geweldig zicht op de fjorden en gletsjers. We landden met een lichte rugwind op baan 06, terwijl 5 minuten later een nagelnieuwe TBM960 (ferryvlucht van Frankrijk naar San Antonio, TX) op baan 24 landde. Ondanks dat het ongewoon druk was, ging de afhandeling en het tanken redelijk snel. Klaarblijkelijk was het korte zomerseizoen op Narsarsuaq begonnen, want naast de nieuwe TBM stonden ook 3 nieuwe Piper Archers die naar India gevlogen werden (good luck with that!!). Het vertrek was zowaar nog mooier dan de aankomst. Wat een geweldig mooie omgeving is Groenland (bij mooi weer)!

Gletsjer en bergen op Groenland vanuit het cockpitraam
Groenland, onderweg naar Narsarsuaq

De hele reis hoopten we op een aangename rugwind en op de één na laatste dag was de rugwind er eindelijk. Op de heenweg hadden we op dit stuk een grondsnelheid van 147 knopen en nu van 380 knopen. Dit resulteerde in een vluchtduur van 02:27 tegenover 03:59 op de heenweg. Vanaf TOD tot circa 2.000 ft zaten we in de prut, met redelijk wat ijs op de vleugels en de voorruit. Een nadering met radar vectors volgde, omdat een drietal vliegtuigen vertrok in de tegenovergestelde richting.

Het verblijf in Reykjavik was als op de heenweg, met dien verstande dat we duidelijk later aankwamen en het restaurant al gesloten was. Gelukkig konden we aan de bar nog iets bestellen van de kleine kaart.

19 juni 2024 — Reykjavik → Wick → Münster-Osnabrück

Bij het ontbijt de vlucht besproken en, net als op de heenweg, ook nu bij vertrek slecht weer. Nu echter op onze aanvankelijk lage kruishoogte van FL230 met voorspelde "Severe Icing". Op de bestemming Wick was het weer VMC. Het vermoeden bestond dat door veel militaire activiteit tussen IJsland en Schotland het luchtruim wat smaller was geworden en daardoor navenant drukker op onze gewenste kruishoogte FL310. Na wat heen-en-weer-e-mails tussen Machiel en AF Aviation kregen we toch het door ons gewenste FL310.

In Wick aangekomen hebben we onze survivalpakken weer ingeleverd en getankt. Ook nu bleek dat van het oorspronkelijk gefilede vluchtplan niets overbleef. Oorspronkelijk zouden we richting Kopenhagen vliegen en van daaruit naar Hamburg en dan naar Osnabrück. Nu vlogen we richting Glasgow en East Midlands, van daaruit richting Amsterdam en Arnhem naar Osnabrück.

De rit van FMO naar Oldenzaal ging gelukkig voorspoedig, want op het EK speelde op dit tijdstip "die Mannschaft", dus alle Duitsers zaten thuis voor de buis. In Oldenzaal werden we verwelkomd door het thuisfront met champagne en lekkere hapjes.

Afsluiting

Joop, Frans en Machiel, ik vond het absoluut "a trip of a lifetime". In een goede sfeer hebben we iets unieks gepresteerd: met een eenmotorig vliegtuig 25.000 km afgelegd in 20 dagen. Mooie approaches gevlogen op paradijselijke eilanden. Bij slecht weer en ijsvorming geland op Reykjavik en Narsarsuaq. Heerlijk gegeten en gedronken, veel gezien en last but not least veel gelachen. Heren, BEDANKT!!!

P.S. Naar verluidt wordt Joop de laatste dagen (nu hij weer op Bonaire is) regelmatig door wildvreemde mensen aangesproken op zijn reis van afgelopen zomer. Sommige mensen zijn nu eenmaal wereldberoemd op Bonaire! :-)

← Alle tripverslagen

Zelf een trip maken?

Met je PPL en een goede voorbereiding is Europa binnen bereik. Neem contact op voor een kennismaking.

Boek een proefles Stel je vraag